Uchwała Zjazdu Białoruskiego – ciąg dalszy
Zebrani na zjeździe w Wilnie d. 25 stycznia 1918 przedstawiciele Białorusinów z okupowanej części kraju, opierając sią o proklamowaną przez demokrację i uznaną już przez rządy zasadę stanowienia o sobie narodów, żądają, aby okupowane ziemie litewsko-białoruskie stanowiły niepodległe zwierzchnicze państwo demokratyczne, złożone z dwuch podstawowych autonomicznych jednostek narodowo-terytor- jalnych: białoruskiej i litewskiej w najściślejszym związku z niezależną Kurlandją, z tym, aby urzeczywistnienie tych żądań należało do konstytuanty w Wilnie zwołanej na podstawie powszechnego, równego, tajnego, bezpośredniego i proporcjonalnego głosowania w kurjach narodowościowych.
Zjazd usilnie się domaga, aby w imię prawa do niepodzielności narodu białoruskiego, przeciętego linją frontu oraz w imię jedności wszystkich ziem litewsko-białoruskich, do wymienionej organizacji państwowej, zawsze stanowiącej jądro W. Ks. Litewskiego, była dołączona i reszta ziem białoruskich, jako część do całości.
W myśl powyższego, zjazd zwraca się do zakordonowych Białorusinów z gorącym wezwaniem do wspólnych wysiłków w celu spełnienia wymienionych żądań.
Zjazd oświadcza, ża nie uznaje uchwał Rady Litewskiej jako głosu Litwy i Białorusi i nie bierze odpowiedzialności za przyjęte przez nią polityczne zobowiązania.