To są w ogólnych zarysach, punkty wytyczne polityki Letgalskie­go Komitetu Narodowego, który zaprasza wszystkich mieszkańców wszystkich narodowości, klas i stanów Letgalji do niezwłocznej wy­miany myśli w tej sprawie, do rychłego organizowania się w swoich środowiskach, do tworzenia swoich reprezentacji i wyborów delegacji na konferencję ziemi Letgalskiej, której zwołanie, po wzajemnym po­rozumieniu się i wyjaśnieniu sytuacji politycznej kraju, w najbliższym czasie zamierza ogłosić Letgalski Komitet Narodowy.

Letgalczykom należne miejsce w zarządzie krajowym, mianowicie: niezwłocznie należy wyznaczyć przedstawi­cielom narodowości letgalskiej ilość miejsc i głosów we wszelkich za­rządach kraju letgalskiego, odpowiednio do procentowej liczby miesz­kańców tej narodowości. Szczególniej zaś należy te zmiany poczynić w powiatowych zarządach ziemskich, gdzie obecnie, w czasie porewo- lucyjnym, ilość l etgalczyków jest rażąco niedostateczna.

Wolność kościoła, mianowicie: przebudowa gospodarki parafjalnej, zabezpieczenie utrzymania świątyń, należne wyposażenie duchowieństwa, przyznanie głosu parafjanom w gospodarce kościelnej, stworzenie katolickiej djecezji Letgalskiej z wolnym wyborem kandyda­ta na biskupa Letgalskiego przez samo duchowieństwo Letgalji z po­śród grona tegoż duchowieństwa.

Wolność obywateli w Letgalji, mianowicie: znie­sienie stanowych i klasowych przywilejów, równouprawnienie wszyst­kich narodowości, języków i wyznań religijnych.

Samorząd Letgalji, mianowicie: zjednoczenie letgal- skich powiatów Lucyńskiego, Rzeżyckiego, Dyneburskiego i Iłłukstań- skiego w jednolitą pod względem samorządu ziemię Letgalską, z dołą­czeniem do niej tych obszarów gubernji Liflandzkiej i Pskowskiej, gdzie większość ludności należy do narodu letgalskiego, o ile ta większość dobrowolnie oświadczy się za zjednoczeniem z Letgalją.

Mowy podział posiadłości ziemskiej, mianowi­cie: podział między ludem rolniczym obszarów i majątków rządowych, byłej rodziny cesarskiej, większych dóbr szlacheckich w ten sposób, a- by ludność rolnicza nie odczuwała braku ziemi, żeby włoścjanie bez­rolni, okaleczeni na wojnie, rodziny poległych na polu walki i t. d. były wyposażone odpowiednią posiadłością gruntu, na zasadzie spra­wiedliwości i wynagrodzenia wszelkich prywatnych strat, które z ko­niecznością wynikną z tej kapitalnej przebudowy agrarnych stosunków Letgalji.

Praca i zarobek robotników fabrycznych w Let­galji, mianowicie: stworzenie w Letgalji warunków, dogodny ch dla powiotu z obczyzny do kraju fachowemu proletarjatowi Letgalskiemu, t. j. stworzenie krajowego przemysłu, otwarcie fabryk i warsztatów kosz­tem narodu Letgalji.

Letgalski Komitet Narodowy w tym celu z kolei zwraca się do społeczeństwa polskiego w Letgalji oraz do duchowieństwa katolickie­go, które z urodzenia lub pochodzenia należy wprawdzie do narodowo­ści letgalskiej, polskiej, litewskiej, z wychowania i kultury jednak posiada wszelkie cechy polskości, wiec odezwę w języku polskim prze­czyta z milszą chęcią i upodobaniem.

Dla zasiągnięcia pewności o poglądach Rządu Tymczasowego na sprawą samorządu powiatów letgalskich, pod ogólnem mianem Let­galji, 26 Marca r. b, Letgalski Komitet Narodowy delegował pięciu przedstawicieli swoich do prezesa Ministrów ks. G. Lwowa. Książę, po­wołując się na deklarację Rządu Tymczasowego w sprawie wolności narodów Rosji, oświadczył letgalskiej delegacji, że ze strony władzy państwowej nie może i nie powinno być żadnych przeszkód do uzna­nia samorządu Letgalji, która z góry ma zapewnioną wolność samo- określenia razem z innemi narodowościami państwa Rosyjskiego. To oświadczenie najwyższego w państwie dygnitarza rozwiało wszelkie wąt­pliwości co do przyszłego ustroju Letgalji.

Zjazd usilnie się domaga, aby w imię prawa do niepodzielności narodu białoruskiego, przeciętego linją frontu oraz w imię jedności wszystkich ziem litewsko-białoruskich, do wymienionej organizacji pań­stwowej, zawsze stanowiącej jądro W. Ks. Litewskiego, była dołączona i reszta ziem białoruskich, jako część do całości.

W myśl powyższego, zjazd zwraca się do zakordonowych Białoru­sinów z gorącym wezwaniem do wspólnych wysiłków w celu spełnie­nia wymienionych żądań.

Zjazd oświadcza, ża nie uznaje uchwał Rady Litewskiej jako głosu Litwy i Białorusi i nie bierze odpowiedzialności za przyjęte przez nią polityczne zobowiązania.

1)  że ziemie litewsko-białoruskie niezależnie od linji frontu stanowią prawno-państwową i ekonomiczno-gospodarczą całość, utworzoną w ciągu wieków, zarówno ze wzglądu na wspólną państwowość w postaci niezależnego W. Ks. Litewskiego, jak z powodu geo­graficznych warunków, wspólnego systemu kolei, rzek, szos i t. p. i wspólnej handlowo-przemysłowej organizacji;

2)   że ogólne warunki ekonomiczne kraju wymagają swobodnego do­stępu do morza, system zaś dróg i rzek wiąże go specjalnie z portami na Bałtyku za pośrednictwem Kurlandji;

3)   że w warunkach współczesnych bytu narodowego, tylko odbudo­wa utraconej państwowości zjednoczonych w jedną całość ziem litewsko-białoruskich może zabezpieczyć naszemu krajowi i jego narodowościom możność swobodnego i wszechstronnego rozwoju;

4)   że całość okupowanych ziem litewsko-białoruskich stanowi pod­stawą byłego niezależnego W. Ks. Litewskiego, które już przy swym powstaniu składało sią z dwuch narodów: litewskiego i białoruskiego;

Oświadczamy, że białoruskie zorganizowane społeczeństwo, w myśl powyższego, w swej orjentacji politycznej uważa za konieczne opar­cie się o to z sąsiednich wielkich państw, które na podstawie układów pokojowych umocni swe panowanie na wybrzeżach Bałtyku, niezbęd­nego dla życia i swobodnego rozwoju naszego kraju.

że w warunkach społecznych bytu narodów tylko odbudowa utraconej państwowości złączonych w jedną całość ziem litewsko- białoruskich może zabezpieczyć naszemu krajowi i jego ludom ma­ximum swobodnego i wszechstronnego rozwoju w myśl haseł demo­kracji Europy o prawie narodów stanowienia o sobie;

że wszystkie okupowane ziemie białorusko-litewskie stanowią podstawę dawnego niezależnego W. Ks. Litewskiego, które już przy swym powstaniu składało się z dwuch narodowości: litewskiej i biało­ruskiej — my niżej podpisani przedstawiciele białoruskiego zorganizo­wanego społeczeństwa wypowiadamy żądanie narodu białoruskiego, aby okupowane ziemie białorusko-litewskie stanowiły niezależne zwie- rzchnicze państwo demokratyczne, złożone z dwuch autonomicznych jednostek narodowo-terytorjalnych: białoruskiej i litewskiej, w najściś­lejszym związku z Kurlandją.